Wij, gedragen door verlies en liefde

Wij, gedragen door verlies en liefde

In 2012 en 2016 werd mijn leven hard geraakt door borstkanker. Ik doorliep intense, allesoverheersende trajecten die me tot op mijn diepste kern uitdaagden. Wat begon als puur overleven, groeide langzaam uit tot een ingrijpende innerlijke reis.

Na deze periodes schoolde ik mij om tot onco- en life coach, met een specialisatie in rouw- en verliesbegeleiding. Niet als enkel een nieuwe carrière, maar ook als een natuurlijke voortzetting van wat het leven mij had geleerd: hoe verlies ons langzaam opent. Zacht en onverbiddelijk tegelijk, omdat het ons losweekt uit wie we waren en ons uitnodigt om te worden wie we dieper vanbinnen al zijn. Want na kanker neem je niet alleen afscheid van wat je hebt doorgemaakt, maar ook van je vroegere ik, die met tedere onvermijdelijkheid plaatsmaakt voor wie je opnieuw mag worden.

In die jaren leerde ik mezelf opnieuw kennen. Laag voor laag viel weg wat niet meer klopte. Ik werd zachter waar ik ooit hard was geworden, en tegelijk steviger dan ik ooit had durven zijn. Mijn kwetsbaarheid werd geen last meer, maar een krachtbron.

Maar terwijl ik groeide en steeds dichter bij mezelf kwam, veranderde er ook iets tussen ons. Stil, bijna onzichtbaar. We raakten elkaar twee keer bijna kwijt. Niet door grote woorden of harde breuken, maar door een stille verschuiving in ritme en richting. Tot het niet meer te negeren was.

We zijn door iets gegaan wat ons had kunnen breken. Er was pijn die diep sneed, twijfel die alles op losse schroeven zette, en momenten waarop het voelde alsof we elkaar kwijt waren. En toch… ergens onder alles bleef er iets bestaan. Iets dat niet kapot ging.

We hebben elkaar opnieuw moeten vinden, laag voor laag, eerlijker dan ooit tevoren. Met open wonden, met schuld, met verdriet, maar ook met de keuze om niet weg te lopen. Om te blijven. Om te vechten voor wat er nog was… en wat er opnieuw kon groeien.

Wat we nu hebben is geen onbezorgde liefde meer. Het is rauwer, echter, doorleefd. Een liefde die gevallen is en weer is opgestaan. Die de pijn van verlies heeft gekend, maar ook weet wat het betekent om elkaar opnieuw vast te houden sterker dan ooit tevoren. En misschien is dat wel de sterkste vorm van liefde die er bestaat.

Oneindig dankbaar dat we elkaar, door alles heen en tegen alles in, steeds opnieuw hebben gekozen en elkaar nooit hebben losgelaten. Zelfs nu draagt deze periode, ondanks alles, een onverwacht gouden randje, omdat ze ons op een manier naar elkaar heeft teruggebracht die dieper gaat dan ooit tevoren. 35 jaar wij❤️❤️❤️

En nu voel ik hoe jij met mij mee beweegt in die groei. Niet als toeschouwer, maar als deel van dezelfde stroom. Je komt niet achter mij aan, je komt naast me staan; bewust, aanwezig, open, met een zachtheid die me raakt.

Alsof alles ons precies hierheen heeft gedragen: naar een herontmoeting op dezelfde frequentie. Dieper afgestemd dan ooit, voorbij alles wat ons ooit uit elkaar leek te trekken. In meer waarheid, meer tederheid en een liefde die niet kleiner is geworden door de tijd, maar juist voller, stiller en oneindig krachtiger.